VDRS
Julian en Ruben

Julian en Ruben

Hopen op een wonder

Het hele land leefde de afgelopen weken hartstochtelijk mee tijdens de vermissing van Julian en Ruben. Tegen beter weten in hoop je op een wonder. Op een goed gezinde hand van boven. Op nota bene eerste Pinksterdag werd het onheilspellende nieuws bekend gemaakt. Koude rillingen liepen over mijn rug. De broertjes  zijn gevonden in een afwateringsbuis. Verstopt door hun volledig ontspoorde vader. Een horrorscenario die alleen maar verliezers kent. Mama blijft alleen achter. Vreselijk. Je vraagt je af wat hun vader in Godsnaam bezielde.

Het krokodillenbrein

Ooit hield een collega een vurig betoog over de onpeilbare werking van ons krokodillenbrein; onze hersenstam zeg maar. Daar waar onze oerinstincten liggen verscholen. Hij beweerde dat in ieder mens een potentiële moordenaar schuilt. ‘Ook een ogenschijnlijk fatsoenlijk mens is in uitzonderlijke gevallen in staat om afschuwelijke handelingen te verrichtingen’, zei hij. Natuurlijk heeft hij gelijk, hoe beangstigend het ook mag klinken. Met enige regelmaat lees ik met ongeloof over weerzinwekkende familiedrama’s met dodelijke afloop. Er lijkt geen kruit tegen gewassen; alle hulpverlening ten spijt.

Bezinning aan tafel

Met mijn kinderen heb ik de situatie aan de keukentafel besproken. Mijn zoontje van 10 bracht het terloops ter tafel. Die ochtend had hij er ook al over gesproken bij een vader in de auto op weg naar een voetbaltoernooi. Toen werden op de achterbank scenario’s bedacht hoe het allemaal is gelopen; zoals alleen kinderen dat op een aanstekelijke en haast schaamteloze wijze kunnen doen. Feiten en fantasie lopen volledig door elkaar heen en leidden tot de wildste gedachtenspinsels. ‘s Avonds aan tafel was de sfeer anders. Kinderen hebben tijd nodig om de betekenis van heftig nieuws een plek te geven. We hebben elkaar maar een stevige knuffel gegeven en de hoop uitgesproken dat de jongens, mocht er een hiernamaals zijn, gelukkig worden. ‘Net zoals de gebroeders Leeuwenhart hè papa’,’ voegde mijn zoontje er aan toe.

Jan-Willem Vaartjes

Jan-Willem (1971) is de bevlogen en actieve vader van Merijn (2003) en Isa (2005). Hij werkt als Key Accountmanager bij 365, een landelijk consultancy bedrijf, gespecialiseerd in verzuim, preventie en bevlogenheid. Naast zijn werk is Jan-Willem onder andere actief als scheidsrechter en Jeugdvoorzitter van Arnhemse Boys. Als jaarlijkse hulp-Sinterklaas is hij ongeëvenaard.

Het vaderschap ziet hij al een grote uitdaging en houdt
hem jong van geest. Hij kan enorm genieten van alle avonturen die zijn kinderen beleven en vooral ook van de fantasierijke verhalen die thuis worden verteld. Als het even kan trekt hij er op uit in het weekend. Zijn motto is om de kinderen zoveel mogelijk te laten ervaren. Van musea, dierentuinen en de natuur tot de plaatselijke trots van Arnhem…Vitesse.

Minstens één maal per jaar bivakkeert hij op Terschelling om te genieten van de uitgestrekte stranden. In de winter bedwingt hij de bergen op zijn snowboard. Italië en Spanje zijn zijn favoriete vakantielanden. Voor VitalDaddy is hij onder andere ‘Mister Six Word Story’. Met zijn creativiteit en fantasie kan hij als geen ander een verhaal vertellen

1 reactie

  • Geen woorden voor. Een hele natie achterlatend met vragen. Onbeschrijfelijk leed voor de moeder. Dit nooit meer.

Volg ons!

We vinden het geweldig als je onze social media bezoekt. Vergeet niet te liken!