VDRS

De slechte relatie met je vader is je eigen keuze

Voorbij begrip en vergeving

Regelmatig kom ik vaders tegen die een slechte relatie met hun vader hebben. Om de één of andere reden is de relatie met hem verstoord geraakt. Dat kan zijn door zijn agressieve houding of juist zijn passiviteit en afwezigheid. Deze vaders missen de emotionele band met hun eigen vader en verlangen ernaar om die alsnog met hem op te bouwen. Wat daarvoor nodig is, is meer dan begrip of vergeving. Om alsnog een sterke emotionele band met je vader op te bouwen, is het nodig dat er ruimte wordt gegeven aan jouw emoties en dat jij verantwoordelijkheid neemt voor jouw aandeel in de relatie.

Toelaten van oude pijn

Ik herinner me nog goed hoe ik een keer met andere mannen om het vuur zat en ik de aanwezigheid van mijn vader kon voelen. Deze keer ervoer ik heel sterk zijn liefde en support die ik als kind mistte en, nu hij overleden is, pas kon voelen. Of eerlijk gezegd: toe kon laten. Want zolang ik mij kon herinneren, had ik me voor hem afgesloten vanuit de overtuiging dat hij toch niet om mij gaf. Als kind heb ik zijn liefde nooit gevoeld of gezien. En omdat dat zo pijnlijk was, had ik er ooit voor gekozen om me voor hem af te sluiten. Dit totdat ik die oude pijn toe durfde te laten en onze relatie ‘aan ging kijken’.

Sleutel tot geluk

In de trainingen die ik deed om mijn verleden te verwerken en een gelukkige, krachtige en levenslustige man te worden, kwam de relatie met mijn beide ouders vaak aan bod. Of ik het leuk vond of niet: in mijn relatie met hen en hoe ik daar een weg in wilde vinden zat de sleutel tot mijn geluk. Eerst kwam mijn moeder aan bod, omdat dit zo overduidelijk was met haar epileptische achtergrond en regelmatige psychotische periodes. Een pittige combi voor een kind om mee te dealen. Ik had goed gekeken naar mijn vader en hoe hij altijd en overal voor mijn moeder zorgde en zichzelf wegcijferde. Pas later, na de zelfgekozen dood van mijn vader, stond ik er voor open om de relatie met hem onder de loep te nemen. Voor zijn dood was ik daar wel mee bezig, maar de diepte van de pijn, verdriet en boosheid durfde ik niet aan te raken. Daarmee sloot ik me nog steeds voor hem af en toen was hij er gewoon niet meer.

Volwassen houding

Ik ben blij dat ik, ondanks zijn dood, ervoor koos om met mijn vader aan de slag te gaan. Mijn eigen vaderschap was hiervoor een trigger. En ook hoe ik mij als man tot de vrouwen in mijn leven verhield. Ik mistte een belangrijk stuk informatie over mijn “man-zijn” en “vader-zijn”. Daarvoor heb ik de relatie met die eerste man in mijn leven aangepakt. Ik heb de boosheid, de pijn en het verdriet van het jongetje van toen de ruimte gegeven, ik heb gezien hoe ik onze verhouding in stand heb gehouden en heb daarin mijn verantwoordelijkheid genomen. Ik heb ervoor gekozen om in plaats van de rol van slachtoffer, de rol van volwassen man in te nemen. En vaak genoeg mis ik hem enorm en had ik hem er graag bijgehad. Bij het vuur. Samen met zijn kleinkinderen en mijn partner. Hij zou trots op mij zijn geweest. En “gek genoeg” voel ik die trots op dit moment.

Kiezen voor kracht 

Mijn verhaal over de relatie met mijn vader is uniek en tegelijkertijd ook weer niet. In de verhalen van andere vaders zit veel herkenning. Ook wat betreft het blijven hangen in boosheid, pijn of verdriet, om zo een rechtvaardiging te hebben voor het niet aangaan van een pittig stuk. Of juist door hem te begrijpen en te vergeven, waardoor ik mijn eigen gevoel ontken. Mijn uitnodiging aan vaders die alsnog een goede relatie met hun eigen vader willen is om daar bewust voor te kiezen en te kiezen voor het aankijken en aanpakken van de ‘shit’ die eronder zit. De shit die jullie samen hebben opgebouwd. Zonder daarmee af te doen aan hoe jij hem als kind ervoer, of om wat hij gedaan heeft weg te poetsen. Met de keuze om het aan te gaan, geef je jezelf, je  geliefde en je kinderen heel veel: een man die de best mogelijke relatie met zijn vader heeft en kracht kan putten uit zichzelf en zijn lijn van voorvaders.

Patrick Timmermans

Patrick (1975) is vader van een zoon (2010) en een dochter (2015). Samen met zijn vriendin woont hij in de bosrijke omgeving van Soest. Zijn zoon is uit een eerdere relatie. Naast het betrokken vader zijn, heeft hij een eigen praktijk genaamd Vader Visie waarin hij vaders ondersteunt om vanuit eigen kracht in het vaderschap te staan (//www.vadervisie.nl). Ook heeft hij het Vadercafé opgezet om daarmee vaders de mogelijkheid te geven elkaar in het vaderschap te ontmoeten en te supporten.

Voor VDRS schrijft Patrick over het vaderschap als pad van persoonlijke ontwikkeling. De ene keer vanuit een eigen ervaring. Een andere keer vanuit een beschouwende rol als vadercoach.

Voeg reactie toe

Volg ons!

We vinden het geweldig als je onze social media bezoekt. Vergeet niet te liken!